Region: Augsburg Stadt

Wia 's Esele 's Chrischdkendle gsuachd hod

Irgedwann hod des Esele gschbannd, dass es ‚s Chrischdkendle durch da Wald draga duad und war ibrglicklich.

Weihnachdsgschichdle / Wia a jeds Joar, gibd's au heier a schwäbischs Weihnachdsgschichdle. Desmoal erfahrds Ihr, was passierd, wenn a gloins Esele sich was en da Kopf sedza duad ...

Des Esel-Mädle, des in Bethlehem im Schdall drbei war, als des Chrischdkendle uf d'Weld komma isch, hod viele Joar schbädr als Muddr ihrem gloina Esel, ihrem Kendle, dia Gschichd vom Chrischdkendle vrzähld. Ond was da dann bassierd isch, des erfahrd Ihr edzd glei:

„I will dir heid a Gschichdle vom Chrischdkendle vrzähla“, hod Muddr vom gloina Esele gsaid, als se auf dr Wies rumglega send. Denn als d' Mudder-Esel, als se no selbr a gloins Esele war, hod se des liabe Chrischdkendle gsea - 's isch fei woar, im Schdall en Bethlehem isch's gwea. D'Muddr Maria ond der guade Zimmerma Sepp isch au drbei gwea. Dia Hirda, dia auf'm Feld en dr Geged wared ond de heilig drei Kenig aus em Morgaland send au do gwea. Ond au vo deam wunderschee glänzada Schdera hod se eam vrzähld ond daß es so hell em Schubfa war, drweil war's doch Nachd ond draußa zabbaduschdr.

„Mei“, hods Esele gsaid, „do wär i au gern drbei gwest. Nix in dera Weld hädd i liabr, als au oimoal 's Chrischdkendle sea“.

Glei losgwedzd

Am negschda Morga, d'Muddr hod no gschlofa, hod sich des Esele dengd, edzd gang i ond dua 's Chrischdkendle sucha, ond glei isch es ohne reachd z'iberlega losgwedzd, greiz ond quer isch es ibrd Feldr ond Wiesa gschbrunga. Dia Lämmla hendrm Zaun hend sich gwundred ond die rod Schnegg em Gras hod gschdauned ond da Kobf ghoba. A glois Vegele hoch droba ufm Baum hod gruafa: „Du dommr Esel du, bleib drhoim, bleib drhoim.“ Abr 's Esele hod se nix drum gschered ond hod blos em aneweag deane zwoi Lämmla hendrm Zaun zuagruafa: „Duad's bidde meinr Mama saga, dass i 's Chrischdkendle suacha dua!“

Neimad woiß wo 's Chrischdkendle isch

Es isch 's Esele dr ganze Dag durch d' Feldr gwandred und war am Obed en am großa Wald. A jeds Tierle des eam begegned isch, hod's nach em Chrischdkendle gfroged. Abr neimad hod Bscheid gwussd, ned dr Has, ned 's Vegele no dia gloine graue Maus. Ned amoal dia schwarza Kadz, dia ja soschd elles wissa duad, hod eam helfa kenna. Da isch 's Esele ganz traurig wora und hod sich koin Rat mea gwusst: „Neimad woiß wo i 's Chrischdkendle finda ka.“

"Bidde dua mr nix!"

Bledzlich kam mit em lauda Gebrumm a großr Bär herglaufa. Ganz wilde Auga hod er ghed ond a langa rode Zung. Mei isch des Esele vrschrogga, des kennd ihr eich ja denga ond gfirchd hod's sich. „Bidde dua mr nix“, hod 's Esele beddled, „i will doch bloß 's Chrischdkendle suacha“. Als dr Bär des gheard hod, isch er ganz lieb ond ganz freindlich wora ond hod 's Esele mid in sei Höhle gnomma, wo seine drei gloine Bärakendr gward hend. Do hod dann 's Esele de gloine Bära d' Gschichd vom Chrischdkend vrzähld, so wia es se vo seinr Muddr gheard hod. Am End hod dr Bär gsaid: „I hab amoal Hirda mit a baar Schof gsea, es war meglich, dass dr dia helfa kennded.“

's Esele isch dann d'Nachd bei de Bära blieba ond isch erschd am Morga weidrzoga.

Koine Hirda, koine Schof

Am nägschda Dag isch s' Esele an da Waldrand komma, abr von Hirda ond Schof war nix z'sea. „I gang emmr am Waldrand weidr“, hod sich des Esele dengd, „irgedwann muass i se doch fenda, dia Hirda.“ Dag fir Dag isch verganga, d' Fias hend eam weh doa vom Wandra und nachds hod 's Esele ondr de Beim gschlofa.

A Liachdle em Wald

En oinr Nachd hod's dann gschneibeled. D' Feldr ond Wiesa wared weiß und es hod garned aufgheard zm Schneia. Gfrora hod 's Esele, aber es isch am Waldrand weidrglaufa – abr vo de Hirda koi Schbur. „Kennd i mi bloß wo underschdella, mir isch so kald ond dr Wend isch so eisig“, hod sich 's Esele dengd. Schbäd am Obed hod 's Esele em Wald drenna a Liachdle gsea ond hod sich dengd, vielleichd isch do a Haus odr a Schdadl wo i mi gwärma ond a bissle ausgruaba ka. Durchs Fenschdr hod's neigschbidzled ond hod an wunderschee gschmiggde Chrischdbaum gsea. A glois Kendle isch rauskomma, em Nachdhemed ond barfuaß isch's durch da Schnea gschdabfed. „Kosch du mir helfa?“, hod 's Kendle 's Esele gfroged, „i muass heid no durch da Wald ond durch da diefe Schnea und komm scho von weid her.“

„Komm, i drag di durch da Wald“, hod's Esele gsaid.

"Isch heid scho Weihnachda?"

Ond bledzlich war's em Wald hell ond gar nemme kald, von alle Seida send Tierla komma, send midglaufa und Vegele send nebaher gfloga. „Gsegnede Weihnachda“, hend elle em Esele zuagruafa. „Isch heid scho Weihnachda?", hods Esele gfroged. "Ja“, hod 's Kendle gsaid, „ond i be komma, weil i mid elle Tierla em Wald Weihnachda feira mechd.“ Ond bledzlich isch es em Esele klar wora, dass es des Chrischdkendle isch, des es durch da Wald draga duad. An ra Lichdong em Wald hod 's Chrischdkendle dann elle Tierla dann zammagruafa ond hod eane dann de schenschde Gschichdla vrzähld. Am meischda hod sich aber 's Esele gfreid, denn es konnd sich nebam Chrischdkendle hilega ond ausruha von seiner langa Suach. „Edzd“, hod sich 's Esele dengd, „ko i dann drhoim dr Mama vrzähla, daß i 's Christkendle gfunda han.“

„Frohe Weinachda!“

Guad, wenn ma's woiß

Was i Eich nocherzähld hab, is a faschd 100 Joar alde Gschichd und isch 's schwäbische Wortschätzle Nummr 176, alle drvor send au en dr StadtZeitung (StaZ) erschiena. 's bisher ledschde vor anderthalb Jaor. I han Pausiera missa. 's Orginal-Gschichdle isch auf Hochdeitsch vo dr Marion Darbishire ond Zeichnonga vo dr Marigard Bantzer ond hoißd „Wie das Eselchen das Christkind suchte“ ond hods als gloins Biachle geba. En normale Joar schbield 'd Augschburger Puppakischd dia Gschid faschd jeads Joar vor Weihnachda – wenn koi Corona dazwischa kommd.

Weitere Bilder

Kommentare

Anmelden um Kommentare zu schreiben
 


X